Tenga Rinpocze w Parpingu, listopad 2007 r.

23 listopada 2007 r. Tenga Rinpocze wyjechał z Katmandu do drubkangu w Parpingu. Przez około dwa tygodnie przekazywać będzie mnichom, będącym już ponad półtora roku na odosobnieniu, nauki do 6 jog Naropy. Po okresie intensywnej praktyki tummo przyszli lamowie otrzymują teraz instrukcje do pozostałych pięciu jog.
W obecnej, trzeciej już grupie medytuje 18 mnichów. Większość to mnisi z naszego klasztoru, ale nie wszyscy. Jeden z uczestników przyjechał specjalnie z Sikkimu, aby odbyć tu odosobnienie, a dwóch dotarło aż z klasztoru Bencien w Tybecie. Dzieki nabytemu doświadczeniu i Naukom, jakie dostaną od naszych Rinpoczów, będą bardzo pomocni w kształceniu innych lamów w Tybecie.

Nowości z klasztoru Bencien, listopad 2007 r.

Czwarty tron w Bencien

Do tej pory w klasztorze Bencien były trzy trony. Głową klasztoru jest Jego Eminencja Sangje Njenpa Rinpocze. Poza tym z klasztorem związanych było jeszcze dwóch Rinpoczów. Pierwszy z nich to Bencien Czime Tulku, który w poprzedniej inkarnacji nigdy nie opuścił Tybetu. W obecnej inkarnacji ma szesnaście lat, mieszka w klasztorze Bencien w Tybecie i intensywnie studiuje Nauki. Mimo, że Czime Tulku nigdy jeszcze nie odwiedził Nepalu, w klasztorze Bencien w Katmandu cały czas stoi tron gotowy na jego przyjęcie. Trzecim Tulku z Bencien jest znany nam wszystkim czcigodny Tenga Rinpocze. Dzierżawcy Linii Kagju, tacy jak Jego Świątobliwość Gjalłang Karmapa czy Jego Eminencja Tai Situ Rinpocze, także mają tu swoje trony, ale oczywiście nie liczy się ich jako lamów z Bencien.
Od blisko dziesięciu lat w Bencien w Katmandu mieszka też Zangter Tulku Rinpocze, który w poprzednich inkarnacjach był opatem niewielkiego klasztoru Dorling (skrót od Dordże Lingpa) z tradycji Njingmapy w Sikkimie. Sam wielki Ciatral Rinpocze wysłał młodego Tulku po nauki do Tengi Rinpoczego. Zangter Rinpocze gościnnie odbierał w Bencien wykształcenie, nie pełniąc tu żadnej formalnej funkcji. Nie miał tronu, a jedynie wyróżnione miejsce na początku szeregu mnichów. Obecnie, po odebraniu wykształcenia i pomyślnym zakończeniu odosobnienia medytacyjnego, nadszedł czas, kiedy mógłby powrócić do swego rodzimego klasztoru. Zangter Tulku Rinpocze wyraził jednak gorącą prośbę pozostania częścią społeczności Bencien i kontynuowania pracy dla tego klasztoru. Prośba została przyjęta zarówno przez Sangje Njenpę Rinpoczego, jak i przez Tengę Rinpoczego.
Tak oto nasz klasztor ma teraz czterech Rinpoczów i cztery trony. Podczas tegorocznej wielkiej pudży Guru Rinpoczego, zwanej w skrócie Tse Ciu, po raz pierwszy Zangter Tulku siedział na tronie Bencien. Nie zdejmuje to jednak z Zangtera Rinpoczego odpowiedzialności za jego klasztor w Sikkimie, gdzie czasami będzie przebywać. Co więcej, inni lamowie z Bencien także będą wspierać aktywności Dorling Gompy. W tych dniach Zangter Rinpocze pojechał do Sikkimu, aby poprowadzić wielodniową pudżę Jamantaki w klasztorze Dorling, a prosto stamtąd ma przyjechać na początku stycznia do Polski.

Tenga Rinpocze i Zangter Rinpocze (w głębi) w czasie wielkiej pudży Guru Rinpoczego (Tse Ciu)

Otwarcie sziedra w Parpingu, styczeń 2007 r.

Tybetańskie słowo "sziedra" oznacza instytut wyższych studiów filozoficznych. Do tej pory w szkole Karma Kamtzang na uchodźctwie działało pięć takich uczelni, szóstą będzie od teraz sziedra klasztoru Benchen, usytuowana w Parpingu. Oto krótka relacja z jej otwarcia:

"W niedzielę (28.01.2007 r.) została uroczyście otwarta sziedra w Parpingu. Pudże zaczęły się dwa dni wcześniej, Sangje Njenpa Rinpocze i Tenga Rinpocze przyjechali z klasztoru rano w towarzystwie około stu mnichów. W sobotę Tenga Rinpocze poprowadził długą pudżę Mahakali, po czym osobiście obejrzał każdy pokój należący do przyszłych trzydziestu sześciu adeptów. Pokoje zostały przydzielone przez Njenpę Rinpoczego, gdy 24 stycznia przyjechał do Parpingu.
W niedzielę odbyła się pudża ognia (sang). Tym razem nowa gompa była wypełniona nie tylko mnichami, ale także Tybetańczykami, związanymi z klasztorem Bencien, oraz tymi, którzy chcieli ofiarować Rinpoczom kataki, i kilkunastoma uczniami z Zachodu. Nie zabrakło także hojnych sponsorów, trzydziestu sześciu studentów sziedry zostało "zalanych" katakami.
Sangje Njenpa Rinpocze wrócił do klasztoru po południu, podczas gdy Tenga Rinpocze udziela jeszcze instrukcji mnichom przebywającym na trzyletnim odosobnieniu przez najbliższe dni."

Zoja Sławińska

U Karmapy, grudzień 2006 r.

Poza Tybetem istnieje obecnie pięć przyklasztornych wyższych uczelni Karma Kagju, zwanych sziedra. Są to: Nalanda Institut z Rumteku, Sherab Ling (klasztor Tai Situ Rinpoczego), Thrangu Shedra z Sarnath, Lekshe Ling z Katmandu i jedna uczelnia z Ladakhu. Niedługo rozpocznie działalność szósta sziedra - sziedra naszego klasztoru Benchen z Nepalu.
Od kilku lat wytworzyła się tradycja, że na przełomie listopada i grudnia wszyscy studenci ostatniego, czyli dziewiątego, roku wszystkich tych uczelni zbierają się w Sarnath i prowadzą debaty filozoficzne, dzięki którym mają okazję pogłębić swe zrozumienie.
Corocznie w tym programie bierze udział Jego Świątobliwość Karmapa. Mimo młodego wieku Jego Świątobliwość, kształcony w przyspieszonym, indywidualnym trybie, posiada już odpowiednie wykształcenie, by nie tylko prowadzić wykłady dla starszych od siebie studentów, ale także nadzorować przebieg debat. Często sam włącza się w dysputy, wspomagając słabszych i z każdej debaty wychodzi niepokonany.

W tym roku Jego Świątobliwość zaprosił na ten czas do Sarnath Sangje Njenpę Rinpoczego. W poprzednich latach Njenpa Rinpocze udzielał już Karmapie ustnych przekazów do wielu ważnych tekstów. Jednym z ważniejszych był Kangjur (zbiór wszystkich sutr i innych nauk Buddy Siakjamuniego). W 2005 r. w siedzibie Karmapy w Dharamsali, Njenpa Rinpocze przekazał lung do zbioru wszystkich term, znanego jako Rinchen Terdzo. Oprócz Karmapy w ceremonii tej brali udział tacy lamowie, jak Gyaltsab Rinpocze, Kongtrul Rinpocze, czy Kalu Rinpocze.
W tym roku Sangje Njenpa Rinpocze udzielił w Sarnath Jego Świątobliwości Karmapie lungu do innego wielkiego zbioru klasycznych tekstów. Karmapa poprosił także, aby Rinpocze pozostał jeszcze w Indiach i wziął udział w corocznym Kagju Mynlam, czyli święcie tygodniowych modlitw, dedykowanych pokojowi i harmonii na świecie. Odbywa się ono w Bodh Gai każdego roku od 8. do 15. dnia jedenastego miesiąca, według kalendarza tybetańskiego (w tym roku wypada to między 27 grudnia 2006 r. a 3 stycznia 2007 r.) W ostatnich latach na ceremonię zjeżdża ponad pięć tysięcy mnichów i mniszek oraz dobre dziesięć tysięcy świeckich pielgrzymów, którzy gromadzą się wokół wielkiej stupy, zbudowanej przy drzewie, pod którym Budda osiągnął Oświecenie.

Jego Świątobliwość Karmapa poprosił także wielce czcigodnego Tengę Rinpoczego o przybycie na kilka dni do Sanath, a następnie o wzięcie udziału w modlitwach w Bodh Gaja. Ponadto zaraz po Kagju Mynlam Karmapa ma udzielać inicjacji Kalaczakry i prosił Tengę Rinpoczego o pomoc w przygotowaniach.

Tenga Rinpocze ma powrócić do swego klasztoru w Katmandu 12 stycznia 2007 r., a Sangje Njenpa Rinpocze - 22 stycznia.

powrót

Pielgrzymka do Indii z Tengą Rinpoczem - wiosna 2006 r.

Na przełomie marca i kwietnia 2006 roku grupa ponad dwustu zachodnich uczniów Tengi Rinpoczego odbyła z Rinpoczem pielgrzymkę do Dharamsali, by spotkać się z Jego Świątobliwością Karmapą Ogjenem Trinle Dordże. Jego Świątobliwość udzielił zebranym abhiszeki Czenrezika, zwracając szczególną uwagę na znaczenie mantry OM MANI PEME HUNG, która - jak powiedział - powinna być rozumiana jako połączenie zręcznych metod i mądrości. Grupa wysłuchała także wykładu, w którym Karmapa podkreślał wagę wprowadzania w życie nauk, które się otrzymało. Dzięki temu można wypełnić swe ślubowanie Bodhisattwy i każdym działaniem przynosić pożytek wszystkim czującym istotom. Następnie uczestnicy spotkania indywidualnie otrzymywali błogosławieństwo Jego Świątobliwości, po czym wszyscy zostali poczęstowani obiadem.
Kolejnym miejscem pielgrzymki był klasztor Szierab Ling, siedziba Jego Eminencji Tai Situ Rinpoczego. Situ Rinpocze przeprowadził dla zgromadzonych ceremonię Czerwonej Korony, a następnie wygłosił nauki, w trakcie których kilka razy podkreślał, jak niezwykłe właściwości posiadają nasi Lamowie: Sangje Njenpa Rinpocze i Tenga Rinpocze. Są to nauczyciele obdarzeni wszelkimi zaletami, jakie są konieczne, by doprowadzić uczniów do pełnego Oświecenia. Jego Eminencja zachęcił też do refleksji, dlaczego ludzie nazywają siebie buddystami, po czym stwierdził, że powodem winno być pragnienie podążania za naukami Buddy i osiągnięcia Oświecenia dla dobra siebie samych i innych istot. Dalsze słowa Rinpoczego pozwoliły też słuchaczom z uśmiechem i większym dystansem spojrzeć na otaczającą samsarę.
Następnie wszyscy odwiedzili jezioro Tso Pema, ważne miejsce związane z życiem Guru Rinpoczego. Tenga Rinpocze opowiedział swym uczniom historię tego miejsca, a Jego słowom przysłuchiwali się również liczni Tybetańczycy, którzy w tym czasie znaleźli się w pobliżu. Potem uczestnicy pielgrzymki wybrali się w góry do jaskini, w której medytował Guru Rinpocze ze swą partnerką Mandarawą. Rinpocze poprowadził też wspólne modlitwy do Guru Rinpoczego.
Na zakończenie pielgrzymki na brzegu jeziora odbyła się tsok pudża Guru Rinpoczego "Deszcz błogosławieństw". Następnie zachodni uczniowie w podziękowaniu ofiarowali Rinpoczemu kataki i otrzymali błogosławieństwo i życzenia dobrego i bezpiecznego powrotu do domów.
Tenga Rinpocze zatrzymał się jeszcze na kilka dni odosobnienia, po czym wrócił do klasztoru Gjuto, by udzielać kolejnych nauk i przekazów Jego Świątobliwości Karmapie.

bardziej szczegółowa relacja po angielsku na www.benchen.org/Benchen_Pilgrimage2006.shtml
zobacz zdjęcia w Galerii: "Pielgrzymka do Indii z Tengą Rinpoczem"

powrót

Pielgrzymka z Tengą Rinpoczem do Tybetu - wrzesień/październik 2005 r.

Od 10 września do 15 października 2005 r. Tenga Rinpocze wraz z dwoma asystentami - Tashi Yzerem i Tenpą Jarpelem - oraz grupą zachodnich uczniów odbył pielgrzymkę do Tybetu. Głównym celem podróży był klasztor Bencien w Khamie. Rinpocze udzielił tam nauk i szeregu abhiszek (inicjacji) głównie dla mnichów, ale też i dla okolicznej ludności. W drodze do Bencien grupa zatrzymała się w Lhasie, gdzie zwiedziła siedzibę dalajlamów, Potalę, i słynną świątynię Dziokhang z posągiem Buddy, zwanym Dzioło. W drodze powrotnej pielgrzymi odwiedzili też starożytny klasztor Samje oraz klasztor Mindroling.

Opowieść jednej z uczestniczek tej pielgrzymki znajdziesz na stronie "Tybet 2005 ".
Zdjęcia zob. w Galerii

Tenga Rinpocze udzielił inicjacji Kalaczakry w Centrum Buddyjskim w Grabniku (sierpień 2005)

16-23 sierpnia 2005 r. w Centrum Buddyjskim Karma Kamtzang w Grabniku odbyła się wielka inicjacja Kalaczakry dla światowego pokoju. Był to kulminacyjny punkt obchodów dziesięciolecia Centrum.

Więcej na temat inicjacji na stronie "Wielka inicjacja Kalaczakry"

Głowa klasztoru Bencien, Sangje Njenpa Rinpocze, przyjął zaproszenie od Jego Eminencji Tai Situ Rinpoczego i udał się na dwa miesiące do leżącego o trzy godziny jazdy od Dharamsali klasztoru Szierab Ling - siedziby Tai Situpy. Udzielał tam lungu do całego Kangjuru (Tripitaki), czyli zbioru wszystkich nauk Buddy Siakjamuniego. Do tej pory Njenpa Rinpocze udzielał tego przekazu dwa razy w życiu: na początku lat dziewięćdziesiątych w klasztorze Bencien w Katmandu, a drugi raz dwa lata temu indywidualnie otrzymywał go Jego Świątobliwość XVII Karmapa Orgjen Trinle Dordże.
Podczas ceremonii Rinpocze czyta na głos wszystkie teksty Kangjuru, kontynuując w ten sposób przekazywaną w nieprzerwanej linii od samego Buddy Siakjamuniego tradycję ustnego przekazu tych nauk. Zajmuje to blisko dwa miesiące, wiele godzin codziennie.
Więcej o Kangjurze można przeczytać w glosariuszu.

Tenga Rinpocze w Dharamsali (2003 r.)

Biuro Jego Świątobliwości Karmapy skontaktowało się z czcigodnym Tengą Rinpoczem w trakcie jego podróży po Europie. Rinpocze został poinformowany, że Jego Świątobliwość życzy sobie, by przyjechał do Dharamsali i pomógł mu w nauce, szczególnie w tym, co dotyczy mantrajany. W związku z tym Rinpocze postanowił wyruszyć do Dharamsali tak szybko, jak to możliwe, zaraz po swym powrocie do Nepalu w połowie października. W Katmandu Rinpocze odpoczywał przez kilka dni, w czasie których odwiedził ośrodek trzyletnich odosobnień Benchen Ysel Ling (Świątynia Jasnego Światła) w Parping, gdzie udzielił mnichom krótkich wyjaśnień. 27 października 2003 r. Rinpocze udał się samolotem do New Delhi, a następnie samochodem do Dharamsali.

O godzinie ósmej rano 29.10. Tenga Rinpocze pokłonił się Jego Świątobliwości w prywatnych apartamentach w klasztorze Gjuto w Dharamsali. Jego Świątobliwość był niezwykle zadowolony, że może gościć Rinpoczego. Rinpocze dowiedział się, że Jego Eminencja Situ Rinpocze jest w swym klasztorze, Szierab Ling w Bir, ale wkrótce wyrusza do New Delhi. Podjął więc błyskawiczną decyzję, by odbyć dwie i pół godziny jazdy do Bir i zobaczyć się z Situ Rinpoczem.
Tenga Rinpocze ofiarował Jego Eminencji Tai Situpie katak, zjedli wspólnie obiad i razem spędzili całe popołudnie. Tenga Rinpocze był bardzo uradowany tą wizytą. Wieczorem wrócił do klasztoru Gjuto w Dharamsali.

Jego Świątobliwość życzył sobie studiować z Tengą Rinpoczem różne zagadnienia. Lekcje rozpoczynały się recytacją krótkiej modlitwy mahamudry, Dordzie ciang tungma. Następnie Rinpocze rozpoczynał wyjaśnienia do praktyk tantrajany. Zawierały one praktykę fazy stwarzania i fazy doskonałości oraz różne aspekty mudr. Jego Świątobliwość bardzo chciał się nauczyć kreślić mandale, zatem w kilku dodatkowych lekcjach Rinpocze pokazał mu, jak się je rysuje, opierając się na wskazówkach zawartych w tekście 14. Karmapy pod tytułem Thik tsok gjamtso. Jest to zbiór objaśnień do kreślenia rozmaitych mandal. Nauki były kontynuowane do 18 listopada.

Wieczorem 3 listopada Jego Świątobliwość spytał Tengę Rinpoczego o bardzo specjalny taniec Mahakali, zwany tańcem Czarnych Czapek, który był wykonywany w Dra Tsang, jednym z klasztorów, będących odgałęzieniem klasztoru Tsurphu w Tybecie. Jego Świątobliwość chciał wiedzieć, czy Tenga Rinpocze zna ten taniec. Rinpocze wręczył Jego Świątobliwości podręcznik, dotyczący tego tematu, napisany przez siebie samego, a także podręcznik, ułożony przez głównego mistrza ceremonii z klasztoru Rumtek, Ciepyna Gesze, który kierował tańcami w Dra Tsang. W połowie lat siedemdziesiątych Ciepyn Gesze, na prośbę Tengi Rinpoczego, pokazał mu wszystkie te tańce, wyjaśnił, co powinno się śpiewać pomiędzy nimi, a także przekazał wszystkie tradycje związane z tym szczególnym tańcem.
Następnego ranka Jego Świątobliwość oznajmił Rinpoczemu z wielką radością, że dowiedział się, iż ten specjalny taniec nadal jest wykonywany w klasztorze Diljak we wschodnim Tybecie. Okazało się także, że jeden z prowadzących tańce z tego klasztoru, niejaki Tapke Gjamtso, akurat przebywa w jednej z filii klasztoru Diljak w Boudha i że ma podobny podręcznik z własnego klasztoru. Biuro Jego Świątobliwości skontaktowało się z tym mnichem i poprosiło go o przyjechanie do Dharamsali tak szybko, jak to możliwe.
Tapke Gjamtso przybył w ciągu czterech dni i 15 listopada Jego Świątobliwość rozpoczął naukę tańca Czarnych Czapek pod kierunkiem Tengi Rinpoczego i mnicha z Diljak. Ćwiczyli niemal każdego wieczora, a 23 listopada Jego Świątobliwość poprosił Tengę Rinpoczego, by wprowadził tradycję tego tańca w klasztorze Bencien. Rinpocze odparł, że będzie to sobie poczytywać za zaszczyt, i tak oto 18 lutego 2004 r., na dzień przed tradycyjnymi tańcami Mahakali, poprzedzającymi Tybetański Nowy Rok, po raz pierwszy w klasztorze Bencien zostanie wykonany taniec Mahakali w Czarnych Czapkach. Tapke Gjamtso uda się do klasztoru, by pomóc mnichom w nauce nowego tańca i sam również włączy się w jego wykonanie w dniu 18 lutego.

Rankiem 24 listopada, przed wyjazdem do New Delhi, Rinpocze poszedł się pożegnać. Jego Świątobliwość poprosił Rinpoczego, by wrócił za jakiś czas nadal pomagać mu w nauce. Powiedział, iż chciałby kontynuować naukę wiosną 2004 roku. Tenga Rinpocze uprzejmie wyjaśnił, iż będzie to trudne, gdyż planował cały rok 2004 spędzić na odosobnieniu medytacyjnym. Karmapa odparł wtedy, że bycie ze swoim Lamą (Karmapa jest Rdzennym Lamą Tengi Rinpoczego od kilku inkarnacji) jest jak odosobnienie. Rinpocze przyrzekł zatem, że pojawi się zawsze w terminie dogodnym dla Jego Świątobliwości.

Kiedy Jego Świątobliwość Karmapa był w miesiąc później na swej dorocznej pielgrzymce w Waranasi i Bodh Gaja, przekazał do Katmandu wiadomość, że zamierza podarować Tendze Rinpoczemu metrowej wysokości posąg Białej Tary. Dwaj asystenci Rinpoczego, Tenpa Jarpel i Szierab Łangciuk udali się do Waranasi, aby przetransportować posąg do Katmandu.

zob. też Studia JŚ. Karmapy z Tengą Rinpoczem

powrót