Głównym ośrodkiem i siedzibą Związku Buddyjskiego Bencien Karma Kamtsang jest Centrum Bencien Karma Kamtsang w Grabniku. Odbywają się tu regularnie seminaria poświęcone praktykom medytacyjnym i studiowaniu Nauk prowadzone przez polskich oraz tybetańskich lamów.

Centrum, leżące około 40 km na zachód od Warszawy, jest miejscem spokojnym, oddalonym od siedlisk ludzkich, ale z bardzo dobrym dojazdem.

Obecność polskiego Lamy Rinczena oraz innych lamów mieszkających na stałe lub odwiedzających Centrum, daje możliwość konsultacji i otrzymania przekazów oraz wyjaśnień do praktyki. Na miejscu też można skorzystać z ośrodkowej biblioteczki oraz zaopatrzyć się w materiały pomocne w praktyce.

Od lat istnieje możliwość odbywania tu buddyjskich odosobnień medytacyjnych, po uzgodnieniu z Lamą Rinczenem i zarezerwowaniu terminu w biurze. Od 2009 roku działa też ośrodek tradycyjnych trzyletnich odosobnień „Benchen Drubde Osal Ling w Polsce”, w którym kształcą się polscy i zagraniczni lamowie.

Biuro Centrum jest czynne od wtorku do niedzieli w godz. 10-13 i 14-17. W poniedziałki – nieczynne.

Od początku istnienia Centrum Buddyjskiego w Grabniku bardzo pragnęliśmy wybudować tu świątynię (tyb. lhakang). Kjabdzie Tenga Rinpocze zawsze nas do tego zachęcał. Niestety okoliczności nie były sprzyjające i trochę trwało, nim zebrały się wszystkie warunki niezbędne do rozpoczęcia budowy.

Ostateczna decyzja zapadła latem 2011 roku, w czasie drugiego polskiego Kagju Mynlam. Kjabdzie Tenga Rinpocze wygłosił wówczas mowę, która poruszyła wszystkich słuchaczy, przepowiadając, że świątynia, która tu powstanie dzięki wspólnemu wysiłkowi całej naszej sanghi, trwać będzie przez kalpy, przynosząc niezmierzone pożytki i służąc rozkwitowi Dharmy. Rinpocze przeprowadził też od razu ceremonię poświęcenia ziemi pod budowę (tyb. sa-ciok) oraz przekazał pierwszą darowiznę pieniężną, dając tym samym inspirujący przykład szczodrości.

Oto słowa Rinpoczego:

„W niedalekiej przyszłości zamierzamy zbudować tutaj, w Centrum Bencien Karma Kamtsang w Grabniku, lhakhang czyli świątynię. Ta świątynia przetrwa całe kalpy. W tym czasie będzie ona miejscem, gdzie będą się odbywać liczne aktywności Dharmy, prowadzone przez rozmaitych lamów, khenpo i innych buddyjskich mistrzów, co przyniesie ogromny pożytek dla bardzo wielu istot.

Także liczni uczniowie będą mogli zbierać się tutaj razem, aby wspólnie praktykować i dzielić się Dharmą. Ponieważ będą tu otrzymywać różne abhiszeki i Nauki, to stanie się to miejscem, w którym nagromadzona zostanie ogromna ilość zasługi. A zatem ten lhakang przetrwa bardzo, bardzo długo, przyniesie wiele pożytku i umożliwi nam nagromadzenie wielkiej ilości zasługi.

Jako przykład pożytków, płynących ze zbudowania świątyni, możemy wziąć historię Pierwszego Karmapy, Dusum Khjenpy. Narodził się on dziewięćset lat temu. Od swego mistrza, Gampopy, otrzymał radę, że powinien udać się do Kampo Gangra i medytować w odosobnieniu. Karmapa spędził tam siedemnaście lat i zbudował niewielki klasztor. Klasztor ten uważany jest za mandalę Ciała. Następnie, zgodnie z przepowiednią Gampopy, udał się do innego miejsca, zwanego Karma Gyn, gdzie spędził sześć lat na medytacji i zbudował tam kolejny niewielki klasztor, uważany za mandalę Mowy. Aż wreszcie udał się do Tsurphu, gdzie założył główną siedzibę Karmapów, uważaną za mandalę Umysłu. Choć minęło już dziewięćset lat, wszystkie te klasztory przetrwały do naszych czasów. Oczywiście bywały czasem częściowo burzone, ale zawsze je odbudowywano i nadal trwają tam aktywności, które przynoszą pożytek niezliczonym istotom.

W ten sam sposób, jeśli zbudujemy tutaj, w Centrum Bencien Karma Kamtsang w Polsce świątynię, to nie ulegnie ona zniszczeniu. Przetrwa przez bardzo wiele pokoleń, całe wieki, i nigdy nie będzie stać pusta. I jak długo będzie trwać, odbywać się w niej będzie wiele ważnych i drogocennych aktywności Dharmy. Zasługa zgromadzona przez wszystkich, którzy pomogą zbudować i utrzymywać tę świątynię, będzie wielka i wciąż będzie się pomnażać. Dlatego proszę, by wszyscy bracia i siostry w Dharmie pomogli w powstaniu tej świątyni, w jakikolwiek sposób mogą. Proszę, weźcie sobie tę radę do serca.”

Tybetańskie słowo „lhakang” dosłownie znaczy „Dom Bóstw” i określa pomieszczenie lub budynek przeznaczone do praktyk i ceremonii religijnych. Najważniejszą jego częścią jest ołtarz. Czasem w obrębie jednego kompleksu klasztornego znajduje się kilka różnych świątyń. Cały zespół klasztorny – świątynie, kwatery mnichów itd. – nosi nazwę „gompa”, choć współcześnie w ośrodkach Dharmy na Zachodzie często używa się tego słowa także na określenie samego lhakangu.

Od stuleci istniał w Tybecie zwyczaj, że niezależnie od miana, jakie nosił cały klasztor, nadawało się także nazwy własne poszczególnym lhakangom na jego terenie. Na przykład główna świątynia w klasztorze Bencien w Tybecie ma swą własną nazwę, niezależną od nazwy całego klasztoru. Podobnie jest w przypadku lhakangu, który znajduje się w obrębie Bencien Sziedra w Parpingu.

Kierując się tą tradycją, Lama Rinczen podczas pobytu w Nepalu w październiku 2016 r., poprosił Jego Eminencję Sangje Njenpę Rinpoczego o nadanie osobnej nazwy dla naszego lhakangu w Grabniku. Rinpocze chętnie na to przystał i zdecydował, że świątynia nazywać się będzie Lhakang Dzinlab Trinpung – Świątynia Chmur Błogosławieństw.

Jest to niezwykle pomyślna nazwa. Nosiła ją już kiedyś jedna z głównych świątyń tradycji Khadampa, z której tak wiele nauk i inspiracji czerpie nasza szkoła Kagju.

Tak więc całe nasze Centrum Buddyjskie w Grabniku nosi miano Bencien Karma Kamtsang Ling Grabnik, zaś w jego obrębie własne nazwy otrzymały:

• świątynia: Lhakang Dzinlab Trinpung (Świątynia Chmur Błogosławieństw),
• ośrodek odosobnień: Drubkang Bencien Drubde Osal Ling (Miejsce Odosobnień Jasnego Światła Bencien).

Co zostało już zrobione:

Jesienią 2011 roku został nam ofiarowany projekt architektoniczny świątyni, który następnie uzyskał aprobatę obu naszych Rinpoczów: Jego Eminencji Sangje Njenpy Rinpoczego i Kjabdzie Tengi Rinpoczego.

27 września 2012 r. otrzymaliśmy pozwolenie na budowę, a w październiku rozpoczęły się pierwsze prace budowlane. W szybkim tempie rosły fundamenty, a następnie ściany.

7 sierpnia 2013 r. została uroczyście wmurowana cegła, którą dużo wcześniej na prośbę Lamy Rinczena konsekrował w tej intencji Jego Świątobliwość Dalajlama w czasie swej wizyty w Warszawie w 2000 roku. Jego Świątobliwość własnoręcznie napisał na cegle trzy święte sylaby OM A HUNG. Została ona umieszczona w tej ścianie, na której obecnie stoi główny posąg Buddy, na wysokości serca posągu.

W trakcie letniego seminarium w 2013 roku Jego Eminencja Sangje Njenpa Rinpocze zadeklarował ufundowanie do świątyni głównego posągu Buddy Siakjamuniego wraz z otaczającymi ozdobami. Zamówiony przez Rinpoczego posąg został wykonany w Nepalu.

Dzięki szczodrości darczyńców z naszej sanghi jesienią 2013 roku udało się doprowadzić budowę do etapu zamknięcia budynku dachem, a z początkiem kwietnia 2014 roku zostały zakupione i zamontowane wszystkie okna.

Na wiosnę 2015 r. lhakang został wewnątrz otynkowany i wstępnie pomalowany. Na całą podłogę położono warstwy izolacyjne i wylano beton. Zbudowano też konstrukcję nośną pod posąg Buddy i wyłożono ją granitową płytą.

W lutym 2015 r. przyleciały z Katmandu do Polski skrzynie z elementami posągu Buddy. Od połowy maja rozpoczęły się prace przy jego składaniu i wypełnianiu. Nadzorował je wieloletni asystent Kjabdzie Tengi Rinpoczego – Lama Gelek z naszego klasztoru Bencien w Katmandu. Dzięki zaangażowaniu wielu osób udało się w stosunkowo krótkim czasie przygotować niezbędne liczne materiały i substancje do wypełnienia posągu. Tuż przed przyjazdem Jego Eminencji Sangje Njenpy Rinpoczego zakończyliśmy mocować na ścianie ozdoby oraz montować i wypełniać posąg.

W niedzielę 27 września 2015 r. Jego Eminencja Sangje Njenpa Rinpocze przeprowadził ceremonię poświęcenia (tyb. rab-ne) posągu Buddy. Rinpocze, który sponsorował nie tylko wykonanie, ale i transport posągu do Polski, w swej bezmiernej dobroci zamówił w Nepalu i obiecał przesłać do Grabnika jeszcze dwa dodatkowe posągi, które powinny towarzyszyć Buddzie (są to główni uczniowie Buddy: Siariputra i Maudgaljajana), i tradycyjne ozdoby na granitowy tron Buddy. Rinpocze podarował także baldachim nad głowę Buddy i brokatowe ozdoby na filary. Brokaty wiszą już w naszej świątyni.

Z początkiem 2016 r. zamontowany został system grzewczy. Na podłodze położono ostatnią warstwę izolacji termicznej i płyty OSB. W przyszłości planujemy położyć warstwę wykończeniową ze szlachetnego drewna, ale na razie jest wiele pilniejszych wydatków.

Pokryto także granitem boczne płyty ołtarza. W planie jest dobudowanie po obu stronach Buddy odpowiednich drewnianych wnęk, z tradycyjnymi zdobieniami. W tych bocznych częściach ołtarza znajdą się posągi (między innymi dwudziestu jeden Tar), a także księgi całego kanonu – Kangjuru i Tengjuru.

Jesienią 2016 r. dotarły do Grabnika dwa dodatkowe posągi, ofiarowane przez Drubłanga Sangje Njenpę Rinpoczego. Zostały pozłocone, a następnie zmontowane i starannie wypełnione mantrami, drzewem życia i innymi substancjami. W grudniu specjalnie wyszkolony mnich Jeszie Ciephel pomalował twarze wszystkich trzech posągów złotem ofiarowanym także przez Rinpoczego. A na wiosnę 2017 r. zostały pozłocone i zamontowane metalowe ozdoby na tron Buddy.

Jednocześnie trwały prace przy samym budynku. Wykończone zostały szatnie przy bocznych wejściach do świątyni oraz tormiarnia (pomieszczenie do robienia torm). Latem 2017 r. (czerwiec) udało się pomalować elewację budynku na kolor bordowy oraz pokryć dach żółtą blachą. Prace te obejmowały także obróbki dachowe, czyli rynny i odpływy wody. W tym czasie dokończone też zostało zdobienie tronu Buddy półszlachetnymi kamieniami.

Na jesieni 2017 został utwardzony plac przed głównym wejściem oraz wokół całego budynku. Przed zimą udało się ułożyć na tym terenie ok. 90% kostki brukowej. Reszta prac w tym zakresie, czyli pozostała część drogi dojazdowej, ścieżka do budynku „A” oraz docinki i piaskowanie, została wykonana w 2018 r.

Latem 2019 zostały zakupione i zamontowane główne wielkie wrota świątyni. Wrota te mają możliwość otwierania na co dzień tylko małej części oraz otworzenia całości na czas dużych seminariów, gdy będzie się powiększać świątynię o dostawiany namiot.

Wiosną 2020 zainstalowana została w świątyni nawiewno-wywiewna centrala wentylacyjna.

Wiosną 2023 w świątyni została położona podłoga z płyt winylowych oraz zamontowano klimatyzację.

Wszystkie wykonane do tej pory prace były możliwe dzięki ogromnemu wysiłkowi i wielkiej hojności naszych Lamów i społeczności Bencien – nie tylko polskiej. Dziękujemy wszystkim, którzy wnieśli swój wkład w realizowanie tego niezwykłego przedsięwzięcia.

Naszą wdzięczność kierujemy przede wszystkim w stronę Czcigodnego Kjabdzie Tengi Rinpoczego, bez którego nawet nie zaczęlibyśmy budować świątyni, oraz Jego Eminencji Sangje Njenpy Rinpoczego – pomysłodawcy i głównego sponsora posągu w Grabniku, a także Sangtera Rinpoczego, którego obecność inspiruje nas do wysiłku.

Dziękujemy lamie Jeszie Gjatso, który na prośbę Rinpoczego nadzorował wszystkie prace nad posągiem w Nepalu, oraz Lamie Gelkowi i Lamie Szierabowi Łangciukowi, bez których wiedzy, doświadczenia i wielkiego zaangażowania nie bylibyśmy w stanie zmontować i wypełnić posągu Buddy.

Dziękujemy tym, którzy pracowali dzień w dzień, bez oddechu, nieraz zarywając noce. Dziękujemy tym, którzy dzięki pomocy finansowej umożliwili osiągnięcie obecnego etapu budowy. Pomocne i ważne były zarówno duże darowizny, jak i nawet najdrobniejsze kwoty. Pomnożone przez ilość darczyńców dają one wymierne rezultaty. Bez Was wszystkich nie bylibyśmy w stanie postępować z pracami w takim tempie!

Ta świątynia to Wasze dzieło: tych wszystkich, którzy z serca ofiarowują to, co mogą: pieniądze, pracę czy choćby dobre słowa i życzenia.

Relikwie Kjabdzie Tengi Rinpoczego w Grabniku

Wiosną 2012 roku odszedł w Parinirwanę nasz drogocenny Nauczyciel, Kjabdzie Tenga Rinpocze. Przez sto osiem godzin (cztery i pół dnia) pozostawał w pośmiertnej medytacji, zwanej Thugdam.

Po skremowaniu ciała, Rinpocze w swym wielkim współczuciu pozostawił po sobie wyjątkowo cenne relikwie, byśmy pamiętali, że nadal jest z nami, troszczy się o nas i otacza nas opieką. W stanie nienaruszonym odnaleziono serce, język i fragment kręgosłupa, które następnie zostały umieszczone w posągu Rinpoczego w klasztorze. Jest powiedziane, że gdy skremowany mistrz pozostawia po sobie nietknięte ogniem serce (symbol umysłu), język (symbol mowy) i symbole ciała, co zdarza się bardzo rzadko, to jest to znak Jego niezwykłego, wielkiego współczucia.

Pozostałe relikwie znalazły się głównie w specjalnie wybudowanych w tym celu stupach w klasztorze Bencien w Katmandu i w Parpingu. Część została przekazana klasztorowi w Rumteku, gdzie Tenga Rinpocze przez wiele lat sprawował funkcję Wadżra Mistrza. Pewną ilość postanowiono też przekazać różnym ośrodkom Bencien na całym świecie, w tym naszemu ośrodkowi Bencien Karma Kamtsang w Grabniku.

W sierpniu 2012 roku relikwie Kjabdzie Tengi Rinpoczego zostały przywiezione do Grabnika. Aby godnie je przechować i umożliwić uczniom oddawanie im czci, wybudowaliśmy na terenie Centrum odpowiednią stupę, która je zawiera. Jej wysokość wynosi około 7,5 metra.

Pożytki z budowania stupy

Dobrodziejstwa związane z budowaniem stup są niezmierzone. Mówią o tym zarówno sutry, jak i tantry. Obiecują w zamian długie życie w szczęściu i dobytku, dobre przyszłe odrodzenia i szybkie osiągnięcie Przebudzenia.

Więcej można znaleźć w artykule Stupa – rodzaje, znaczenie, pożytki

Etapy budowania stupy w Grabniku

W sierpniu 2013 roku Jego Eminencja Drubłang Sangje Njenpa Rinpocze wyznaczył miejsce i przeprowadził ceremonię konsekracji gruntu pod budowę (tyb. sa ciok).

Od wiosny 2015 stupa zaczęła rosnąć w szybkim tempie. Dzięki ogromnej pomocy ze strony naszej buddyjskiej społeczności przygotowane zostały liczne substancje i materiały konieczne do wypełnienia, między innymi: komplet świętych tekstów Kangjuru i Tengjuru, liczne wazy Bogini Ziemi i Nagów, zwoje odpowiednich mantr, sok-szing („Drzewo Życia”) stanowiące trzon stupy oraz ponad dwa tysiące tsa-tsa, zawierających prochy Kjabdzie Tengi Rinpoczego.

Wszystkie prace nadzorował pod względem zgodności z tradycyjnymi procedurami dharmicznymi Lama Gelek Paldzior – wieloletni asystent Kjabdzie Tengi Rinpoczego. Sam, mimo słabego zdrowia, bezustannie dawał przykład i inspirację swoimi radosnymi wysiłkami i oddaniem.

Tsa-tsa, mantry, teksty, wazy i inne przedmioty były konsekrowane przez Khenpo Ysunga – głównego khenpo klasztoru Bencien w Katmandu – oraz przez Lamę Rinczena, a w ceremoniach brali też udział inni tybetańscy i polscy lamowie z Bencien.

Wszystkie te obiekty umieszczano na kolejnych poziomach, przeprowadzając przy tym odpowiednie rytuały. Następnie została odlana z betonu okrągła bumpa (waza) i pierwsze kręgi wieńczące stupę.

15 listopada 2016 roku zostało umieszczone w stupie „drzewo życia” (tyb. sok-szing), do którego przede wszystkim przymocowane zostały pigułki-relikwie, które Kjabdzie Tenga Rinpocze w swym nieograniczonym współczuciu pozostawił nam po kremacji swego ciała, a także liczne inne relikwie, które podarowali m.in. Jego Świątobliwość XVII Karmapa, Jego Eminencja Drubłang Sangje Njenpa Rinpocze, Czcigodny Sangter Rinpocze oraz Lama Rinczen.

Kolejnym etapem prac było zamontowanie na samej górze pozostałych z trzynastu kręgów oraz szpachlowanie całej stupy. Jednocześnie w Nepalu zostało złożone zamówienie na metalowe ozdoby, które dotarły do Polski wiosną 2017 roku, a następnie zostały tu pozłocone. Pod koniec sierpnia kręgi na szczycie stupy zostały pomalowane, pozłocone i zwieńczone tradycyjną koroną ze słońcem i księżycem.

Jesienią 2017 udało się wstępnie pomalować stupę oraz utwardzić otaczający teren i wybrukować ścieżkę dookoła. W czerwcu 2018 zamontowana została pozłacana ozdoba wokół okna w bumpie.

19 sierpnia 2018 roku Czcigodny Sangter Rinpocze wraz z Khenpo Osungiem i lamami z Bencien przeprowadził ceremonię konsekracji stupy.

Drubkang – ośrodek trzyletnich odosobnień w Grabniku

Od samego początku istnienia szkoły Kagju, wielu praktykujących w tej tradycji przedkładało intensywną praktykę medytacyjną nad rozbudowane teoretyczne studia. Szczególnie sprzyjające warunki do medytacji można znaleźć przebywając w odosobnionym miejscu, przy ograniczonym kontakcie z innymi ludźmi. Służą temu tak zwane odosobnienia medytacyjne.

Pożytki płynące z takiego odosobnienia są ogromne. Sam Budda nauczał w „Sutrze Księżycowej Latarni” (Czandra-pradipa-sutra):

„Nie uczcisz prawdziwie Buddy, najwyższej z wszystkich istot,
przez złożenie darów z jedzenia i picia,
ani przez ofiarowanie szat, kwiatów czy kadzideł.
Nieporównanie większą zasługę zgromadzisz,
gdy zniechęcony uwarunkowaną egzystencją,
z intencją przyniesienia pożytku wszystkim istotom,
wykonasz choćby siedem kroków w kierunku medytacyjnego odosobnienia”.

Także wspieranie tych, którzy poświęcili się intensywnej medytacji, jest niezwykle szlachetnym działaniem, przynoszącym wiele zasługi. Mówi o tym w jednej ze swych pieśni słynny tybetański jogin Milarepa:

„Wielki jogin medytuje w jaskini.
Dobroczyńcy przynoszą mu pożywienie.
Takie współdziałanie prowadzi ich razem ku Przebudzeniu.
Esencją tej współzależności jest dzielenie się zasługą”.

Każdej długości odosobnienie, nawet jednodniowe, może być bardzo pomocne. Jednak szczególnie wielkie pożytki przynosi tradycyjne trzyletnie odosobnienie medytacyjne. W buddyzmie tybetańskim praktykowane jest ono od stuleci, według określonego programu zależnego od tradycji danego klasztoru. W szkole Kagju ukończenie trzyletniego odosobnienia jest równoznaczne z otrzymaniem tytułu lamy.

Z czasem, aby zapewnić jak najlepsze warunki tym, którzy chcieli ukończyć cały ten cykl medytacji, zaczęto budować specjalne ośrodki trzyletnich odosobnień medytacyjnych, zwane drubkangami (drub – praktyka, kang – dom, pomieszczenie). W krajach buddyjskich wiele z klasztorów dysponuje własnym ośrodkiem odosobnień. Od końca lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku także w niektórych krajach Zachodu powstało kilka drubkangów, zarówno w tradycji Kagju, jak i Njingma.

Drubkang Bencien Drubde Osal Ling w Polsce („Miejsce Odosobnień Jasnego Światła Bencien”) rozpoczął swoje działanie pod auspicjami Rinpoczów z Bencien: Jego Eminencji Drubłanga Sangje Njenpy Rinpoczego i czcigodnego Kjabdzie Tengi Rinpoczego. Z biegiem czasu na prośbę obu Rinpoczów, także czcigodny Sangter Rinpocze rozpoczął udzielanie abhiszek, lungów i nauk w drubkangu. Na głównego nauczyciela odosobnień – tak zwanego „drubpyna” – Rinpoczowie wyznaczyli Lamę Rinczena. Prócz tego do przekazania określonych instrukcji medytacyjnych czy nauczania rytuałów bywają zapraszani także inni lamowie z klasztoru Bencien. Polski drubkang dysponuje łącznie szesnastoma miejscami: ośmioma w części żeńskiej i ośmioma w męskiej. 

7 września 2009 roku czcigodny Tenga Rinpocze przeprowadził uroczystą ceremonię zamknięcia bram drubkangu i tym samym zainaugurował pierwsze trzyletnie odosobnienie w stylu klasztoru Bencien na Zachodzie. Zakończyło się ono 5 września 2012 roku. Ceremonię otwarcia bram prowadził Czcigodny Sangter Rinpocze wraz z drubpynami (nauczycielami w drubkangu): Lamą Rinczenem, Lamą Mingjurem Sonamem i Lamą Jyntenem Palsangiem.

Drugie trzyletnie odosobnienie w Benchen Drubde Osal Ling w Grabniku rozpoczęło się 26 sierpnia 2013 roku. Ceremonię zamknięcia bram prowadził Jego Eminencja Sangje Njenpa Rinpocze. Zakończenie tego odosobnienia nastąpiło 8 września 2016 roku pod kierunkiem Czcigodnego Sangtera Rinpoczego, Umdze Lamy Tseringa oraz drubpyna Lamy Rinczena. 

Centrum Kultury Buddyjskiej

W 2010 roku, dzięki dofinansowaniu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego zbudowany został w Grabniku budynek Centrum Kultury Buddyjskiej. Wewnątrz znajdują się: sala multimedialna, biblioteka, czytelnia, kawiarenka internetowa, a także pomieszczenia biurowe, toalety dla gości, taras widokowy. Budynek posiada wszelkie udogodnienia dla osób niepełnosprawnych.

Uroczyste otwarcie Centrum Kultury Buddyjskiej nastąpiło 18 czerwca 2010 roku.

Gospodarzem był Czcigodny Kjabdzie Tenga Rinpocze. Inaugurację zaszczycili swą obecnością między innymi Jego Ekscelencja Ambasador Indii, Burmistrz Grodziska Mazowieckiego, Prezes Fundacji Helsińskiej oraz Dyrektor Muzeum Azji i Pacyfiku. Oprócz licznych buddystów polskich pojawili się też przedstawiciele społeczności tybetańskiej i wietnamskiej w Polsce, a także okoliczni mieszkańcy.

Imprezę uświetniła wystawa obiektów sakralnych i rytualnych ofiar, tak zwanych torm, wykończonych tradycyjnymi kunsztownymi ozdobami z masła, a także malowniczy taniec Szing Kjonga, który jest bóstwem opiekuńczym klasztoru Bencien.