Lhakang, dosłownie „Dom Bóstw”, to tybetańska nazwa świątyni, czyli pomieszczenia lub budynku przeznaczonego do praktyk i ceremonii religijnych. Najważniejszą jego częścią jest ołtarz. Czasem w obrębie jednego kompleksu klasztornego znajduje się kilka różnych świątyń. Cały zespół klasztorny – świątynie, kwatery mnichów itd. – nosi nazwę „gompa”, choć współcześnie w ośrodkach Dharmy na Zachodzie często używa się tego słowa także na określenie samego lhakangu.

Od stuleci istniał w Tybecie zwyczaj, że niezależnie od miana, jakie nosił cały klasztor, nadawało się także nazwy własne poszczególnym lhakangom na jego terenie. Na przykład główna świątynia w klasztorze Bencien w Tybecie ma swą własną nazwę, niezależną od nazwy całego klasztoru. Podobnie jest w przypadku lhakangu, który znajduje się w obrębie Bencien Sziedra w Parpingu.

Kierując się tą tradycją, Lama Rinczen podczas pobytu w Nepalu w październiku 2016 r., poprosił Jego Eminencję Sangje Njenpę Rinpoczego o nadanie osobnej nazwy dla naszego lhakangu w Grabniku. Rinpocze chętnie na to przystał i zdecydował, że świątynia nazywać się będzie Lhakang Dzinlab Trinpung – Świątynia Chmur Błogosławieństw.

Jest to niezwykle pomyślna nazwa. Nosiła ją już kiedyś jedna z głównych świątyń tradycji Khadampa, z której tak wiele nauk i inspiracji czerpie nasza szkoła Kagju.